De katholieke kerk praat niet graag over het beruchte banket van kastanjes.

Naar verluidt vond op 31 oktober 1501 een waarlijk vieze orgie plaats in de ambtswoning van de paus in het Vaticaan. De gastheer was Cesare Borgia, een kardinaal en, als klap op de vuurpijl, de zoon van Paus Alexander VI.

Niet minder dan 50 prostituees zouden aanwezig zijn geweest. Eerst dansten ze in vol ornaat met de gasten. Later op de avond werden de kandelaars op de vloer geplaatst en werden er veel kastanjes op gestrooid.

De naakte prostituees kropen op handen en voeten over de vloer en probeerden met hun mond de kastanjes op te rapen, terwijl de gasten, waaronder de paus, hen gadesloegen en zich vermaakten.

Er werd zelfs gezegd dat er een twijfelachtige wedstrijd was. De gasten die de act met de prostituees het vaakst wisten uit te voeren, werden vereerd met waardevolle prijzen, bijvoorbeeld zijden tunieken of schoenen.

De belangrijkste bron voor deze nogal interessante bewering is het Liber notarum, het ceremoniële dagboek van Johannes Burckard, die in die tijd ceremoniemeester van het Vaticaan was.

De waarheidsgetrouwheid van deze bron wordt door de historici van vandaag steeds meer in twijfel getrokken. Dit heeft verschillende kunstenaars er echter niet van weerhouden dit eigenaardige diner als inspiratiebron voor hun werken te gebruiken.

De Duitse schilder Heinrich Lossow was bekend om zijn illustraties bij werken van Shakespeare, Goethe en Schiller. Maar hij publiceerde ook enkele pornografische werken die in die tijd als uiterst pikant werden ontvangen.

Zijn meest schandalige werk was ongetwijfeld de zonde.

Dit specifieke schilderij is gebaseerd op de gebeurtenissen tijdens het banket van de kastanjes. Heinrich Lossow werd voor dit werk bekritiseerd door critici en het volk, maar de kerk ging nog een stap verder. Zij beschuldigde de kunstenaar tegelijkertijd van alle doodzonden.